Basmati Pirinciyle Dolu Bir Gün: Kayseri’nin Yüreğinden Geçen Bir Hikaye
Bugün, sabahın ilk ışıkları Kayseri’nin taş sokaklarında süzüldüğünde, içimde bir tür huzursuzluk vardı. Yavaşça uyanırken, derin bir iç geçirmeyle güne başladım. Zihnimde hem karışıklık hem de bir çeşit tembellik vardı; sabah kahvaltısını hazırlamaya başladım, ama işler hiç de kolay olmuyordu. Elimde basmati pirincini tutuyordum, ama bir şey eksikti. “Bir bardak basmati pirince kaç bardak su konulurdu?” diye düşünmeye başladım. O an hayatın küçük ama belirgin sorularıyla baş başa kalmıştım.
—
Bir Bardak Pirinç, Bir Bardak Su
Basmati pirincini çok seviyorum. Hem lezzeti hem de kokusu bambaşka. Ama bu sabah, bu pirinci pişirme işini bir tür sınav gibi hissediyordum. Bir yandan da Kayseri’nin sabahları bana hep bir parça kararsızlık verir. Havanın soğuk, ama aynı zamanda kalbinin sıcacık olması gibi. Tıpkı bu pirinci pişirirken hissettiklerim gibi. Şimdi bir bardak basmati pirincine kaç bardak su koyacağımı doğru karar verememek, her şeyin yanlış gittiğini hissettiriyordu.
Basmati pirinci, ne kadar basit bir yemek gibi görünse de, aslında her aşamasında dikkat isteyen bir şeydi. Pirinci yıkadım, ama sonra… Su? Bir bardak pirince ne kadar su koyacağımı düşündüm.
Bir bardak pirinç için iki bardak su koymam gerektiğini hatırladım. Ama işin içinde başka bir şey vardı. Pirincin büyüsüne nasıl uyacağımı, nasıl doğru pişireceğimi bilmek istiyordum. Gözümün önünde Kayseri’nin soğuk, gri gökyüzü vardı, ama içimde sanki sıcak bir güneş doğuyordu. Suyu ekledim ve karıştırdım.
—
Hayal Kırıklığı ve Umut
Fakat o an, yine de içimde bir hayal kırıklığı vardı. Çünkü hayat, bazen her şeyin doğru olmasına rağmen beklediğin gibi gitmiyor. Tıpkı bu pirinci pişirirken yaşadığım gibi. O kadar özenle yapmam gereken bir şeyin, her zaman beklediğin sonucu vermemesi acı vericiydi. Çalıştığım iş, ilişkilerim, ve hatta en basit şeylerden biri, bazen istediğim gibi gitmiyor. Her şeyin bir ölçüsü olması gerektiğini biliyorum, ama bazen bir şeyin “tam” olması, hem bir çözüm hem de bir belirsizlik olabilir.
Pirincin tencerede kaynamaya başlamasıyla birlikte, gözlerim doldu. Hızlıca silmeye çalıştım, ama bir an içimde bir umut kıvılcımı yandı. Pirinç kaynamaya başladıkça, içimdeki karamsarlık da kaynamaya başladı. Belki de her şeyin doğru olması, tam ölçüyle yapılması gerekiyordu. Bu da benim için bir ders oldu.
—
Bir Bardak Su, Bir Yudum Huzur
Kayseri’nin sert havasında, tencerede kaynayan basmati pirinciyle baş başa kaldım. Ve tam o anda bir şey fark ettim: Her şeyin doğru olmasına gerek yoktu. Pirinç pişerken suyun buharı tencereden yükseliyordu ve o an anladım ki, bazen en doğru şey de, yanlış gibi görünen şeylerde saklıdır. Gözlerim uzaklara dalmışken, yavaşça bir yudum su içtim. Pirinç neredeyse hazırdı.
Evet, bir bardak basmati pirince iki bardak su koymak aslında basit bir soru gibi gözükebilir. Ama bu sabah, bu basit soruya verdiğim cevap, bana hayatta doğruyu bulmanın ne kadar karmaşık olabileceğini gösterdi. Pirinç kaynadıkça içimdeki karmaşa da kaynadı ve yavaşça bir anlam buldu. Bir bardak su, bir bardak pirinç, ve hayatın küçük soruları…
—
Sonuç: Hayat, Ölçülerden Fazlasıdır
Basmati pirincini pişirirken kaybettiğim o birkaç dakika, bana hayatı yeniden hatırlattı. Bu kadar basit bir şeyin içinde, daha önce fark etmediğim bir anlam vardı. Bir bardak basmati pirincine iki bardak su koyarak, bir öğün hazırladım. Ama o öğün, hayatın ne kadar basit ve bir o kadar da derin olabileceğini gösterdi. Yeterince su ve yeterince özenle, her şey doğru olabilir. Yeter ki doğru soruyu soralım. Belki de bu kadar küçük şeylerden büyük anlamlar çıkarabiliriz.
—
Bu sabah basmati pirincimi pişirirken, bir bardak suyun hayatı nasıl değiştirebileceğini fark ettim. Şimdi ne olursa olsun, iki bardak su koyarak bu günün tadını çıkaracağım. Bazen cevaplar, kaybolmuş gibi görünse de, bir yudum suyla bulabileceğimiz kadar basittir.